Neet sjiek en sjoen , dat kins diech neet doen!


Onze wethouder Milieu kwam onlangs met de blijde mededeling dat in Maastricht binnenkort de (dure) rode restzakken uit het straatbeeld gaan verdwijnen.
Dat de wethouder creatief is en regelmatig te pas en te onpas nieuwe ideeën en structuren in het rond strooit zoals Sint en Piet hun lekkernijen voor de kinderen, hebben we vaker meegemaakt.
Nog niet zo lang geleden was er zijn voorstel over het parkeren, een voorstel dat Maastricht op zijn (parkeer)grondvesten heeft doen wankelen zoveel commotie riep dit op bij de burgerij. Een reeks van protesten, driftige discussies leidde er uiteindelijk toe, dat het voorstel aangepast werd aan de wensen van de burgers………tenslotte is het nog altijd zo,dat de meeste stemmen gelden in een democratie.
De meeste van u herinneren zich vast nog wel de invoering van die bewuste rode zak, die arme wethouder destijds…uzze Johnny zoals hij genoemd werd, kreeg van alle kanten de wind van voren, met Karnaval werd zelfs een liedje erover gemaakt en door iedereen uit volle borst meegezongen.
Over de consequenties die de voorgestelde regeling met zich meebrengt, heeft de wethouder volgens mij niet zo goed nagedacht.  Ouderen, mensen met een beperking, chronisch zieken worden weer extra hierdoor gedupeerd. Van hen wordt verwacht dat ze hun afval in de nabije toekomst naar een milieuperron brengen, ze moeten maar zien dat ze dat op de een of andere manier voor elkaar krijgen. Er moet toch een kilo's zware restzak een paar honderd meter gesjouwd worden voor een gezond en jong persoon al niet makkelijk, laat staan voor iemand die op leeftijd is, in een rolstoel zit of op een andere manier beperkt wordt in zijn/haar functioneren.
 Het opmerkelijke aan dit verhaal is, dat de wethouder nota bene een paar weken geleden geblinddoekt meeliep tijdens de actiedag van de Toegankelijkheid, hij heeft toen aan den lijve kunnen ondervinden wat het is om een lichamelijke beperking te hebben.
Logischerwijs zou je dan denken dat zo'n intelligente man daar lering uit zou trekken, maar nee hoor het tegendeel is waar, dat bewijst dit nieuwe ideetje wel!

Beste wethouder, gezien uw creatief denkvermogen durven wij het aan om een langslepend probleem aan u voor te leggen, wellicht kunt u hiervoor de oplossing vinden. Het betreft het zogenaamde “pinnen” of flappen tappen zoals in de volksmond gezegd wordt.
Deze automaten zijn op zo'n hoogte geplaatst dat een rolstoelpatiënt er niet bij kan en altijd om hulp moet vragen. Nu heeft de bank als regel dat je je pincode aan niemand mag zeggen of geven, dus hoe lossen we dit op? Waarom wordt iemand met een beperking altijd gedwongen om hulp te vragen? Wordt het niet eens hoog tijd dat we de knop gaan omdraaien;  als een persoon iets aan zijn benen heeft, betekent dat toch niet automatisch, dat zijn armen of hersens niet meer functioneren!
U zult ongetwijfeld zeggen dat dit een zaak van de banken zelf is, maar beste wethouder voor een vindingrijk iemand als u moet het een zacht eitje zijn om dit tot een goede oplossing te brengen……
Het eind van het jaar is in zicht dus wellicht kunt u aan uw lijstje met goede voornemens voor 2008 nog eentje toevoegen; visie, nieuwe plannen om Maastricht nog beter en mooier te maken zijn prima, maar hou daarbij rekening met ALLE burgers van Maastricht en daar horen ook de ouderen, chronisch zieken en gehandicapte burgers bij!